ประวัติประเทศบราซิล

เมื่อปี ค.ศ.1500 มีนักเดินเรือชาวโปตุเกส ชื่อว่า เปโดรอันวาเรส กาบัล เขาออกเดินทางจากกรุงบิสบอน มุ่งสู่ตะวันตกเพื่อไปอินเดีย แต่เขาถึงฝั่งทะเลบราซิลโดยบังเอิญ และนำเรื่องไปรายงานพระเจ้าแผ่นดิน ถึงเรื่องการค้นพบแผ่นดินใหม่ ไม่นานที่แห่งนี้ก็กลายเป็นอาณานิคมของโปตุเกส ในเวลาต่อมา แต่แท้ที่จริงแล้วแผ่นดินที่ว่านี้จะปรากฏในแผนที่ของนักเดินเรือ ความที่อยากได้ดินแดนส่วนนี้รวมกับโปตุเกส มากกว่า 30 ปีต่อมาพระเจ้าแผ่นดินที่ 3 ของโปตุเกส สั่งให้ชาวเมืองมาตั้งถิ่นฐานที่บราซิล เพราะช่วงนั้นเป็นช่วงของยุคล่าอาณานิคม ของประเทศที่มีอิทธิพลของยุโรป แต่พระเจ้าแผ่นดินกลัวสูญเสียบราซิลไป จึงแบ่งพื้นที่ชายทะเลของชายฝั่งทั้งหมด ออกเป็น 12 ส่วน

โดยให้พระญาติของพระองค์ช่วยกันดูแล แต่ดินฟ้าอากาศของที่นั่น เหมาะกับการทำไร่อ้อย จึงมีการริเริ่มทำไร่อ้อยขึ้นมา งานทำไร่เป็นงานที่หนัก ต้องใช้แรงงาน ชาวโปตุเกส จึงไปเกณฑ์เอาชนเผ่าพื้นเมืองมาเป็นทาสแรงงาน เรียกว่า ชาวอินเดียน และต่อมาเริ่มมีการค้าทาสเกิดขึ้น คนที่เป็นคนค้าทาสจะเรียกตัวเองว่า “บันเดรังเต” จากเมืองเซาเปาโล ซึ่งเป็นลูกผสมที่เกิดจากพ่อชาวโปตุเกส กับแม่เป็นชาวอินเดียน เขาจะล่าชาวอินเดียนในท้องถิ่นมาขายเป็นทาสแรงงาน ธุรกิจค้าทาสแพร่หลายไปทั่วอเมริกาใต้ พวกโปตุเกส บราซิล เป็นพวกที่เริ่มต้นค้าทาส ต่อมา โปตุเกส บราซิล หันมาเอาทาสจากแอฟริกา มาทำงานแทนพวกอินเดียน เพราะมีความแข็งแรงกว่า และทำงานได้ดีกว่า ไม่นานพวกทาสพากันหลบหนี ออกจากไร่อ้อย เพื่อไปใช้ชีวิตอิสระในป่าลึก และไม่สามารถติดตามมาได้ เพราะเขตบราซิลเป็นป่าทึบ